Bitti.

Bundan tam bir sene önce iki senaryo yazmıştım kafamda. Senaryolardan evimizi satıp krediyi kapatıp çalışmamak; diğeri bir okul ile anlaşıp daha çok tatilli daha az maaşlı çalışmaya geçmek üzerineydi. 

 

Sonuç: İkisi de olmadı. 

Bence çok daha iyisi oldu, kapılar açıldı önümde. Bunun için minnettarlığımı ne kadar anlatsam az. Pandemi oldu, Yaman'ı kreşe gönderemez, tatile gidemez, hatta dışarıya adım atamaz olduk. Peki bunun benim işimle ne alakası var? Pandemi başından beri işte canım çıktı, suyum sıkıldı; fakat harcamamız minimumda olduğundan para biriktirebildik. Hatta öyle çok birikti, öyle bereketlendi ki o para; bizi ucu ucuna 8-9 ay götürür diye tahmin ettiğimiiz birikim şu an 2 yıllık ihtiyacımızı karşılıyor görünüyor. 

Ne evi sattık, ne başka işe geçmek zorunda kaldım. İşi bıraktım a dostlar! Tam bir aydır çalışmıyorum. Hala ilişiğimi kesmedim şirketle, henüz yıllık izinlerimi kullanıyorum (10 Şubat'a kadar), sonra da ücretsiz izin kullanmamı teklif ettiler, seve seve kabul ettim. Sonrasında ne olur bilmem, ama önümüzdeki Eylül'e kadar çalışmayacağım, şimdilik plan bu. 

Kendime izin vericem, asla darlamıcam dedim ve şimdiye kadar başardım da; fakat zaman zaman varoluşsal sancılar çekiyorum. Ben ne olacağım? Ben ne yapacağım? Ben nerede yetenekliyim? Neyi/neleri severek yaparım ve başarılı olurum? Aslında yeteneğim olduğunu düşündüğüm şeylerde yeteneksiz miyim? Boşa mı kürek çekerim?