20 Şubat 2019 Çarşamba

Kendini Duymak

Kendimi duyabilmek için bir gün eve kapandım. Sonuç: başarısız.

Boş oturdum, sosyal medyada gezindim, meditasyon yapmaya çalıştım, yemek yaptım, yemek yedim, açık havada yürüyüş yaptım. Yok, odaklanamadım, duyamadım kendimi.

Belki de duymam gereken her şeyi söylemişimdir zaman içinde, sadece yapacak bir şeyim yoktur.

Bir bakalım mı neler vardı?
  • Camdan ayrınlık havaya bakıyorum. Birazdan Murat'la Yaman gelecekler. Karanlık çökmeden gün bitmeden eve geleyim ya da Yaman eve geldiğinde evde olayım istiyorum.
  • Sabah yastığın yorganın tadını çıkarıp, istediğim saatte kalktıktan sonra evimizin mutfağında kahvaltı yapmak çok güzeldi. Alarmla karanlıkta uyanıp, apar topar hazırlanıp, servise koşarak gitmek yerine aheste sabahlar istiyorum.
  • Zamanımı yönetebilmek, istediğim şeye istediğim kadar vakit ayırabilmek harika. Başkasının buyurduğu işi onun planlanladığı gibi yapmak değil, inandığım işleri kendi yollarımla yapmak istiyorum. 
  • Bugün öğlen saate baktım, öylesine. Kontrol ettim henüz acıkmamıştım. Yürüyüşe çıkmaya karar verdim, markete uğradım, acele etmeden salına salına eve döndüm. Yaptığım şeyi, yapacağım şeyi düşünmeden kendimi vererek hakkını vererek yapmak istiyorum. 
Bunlara sahip olmak için ne yapmam gerektiği açık: işi bırakmak. Peki kira, Yaman'ın kreşi, ev borcumuz, ....

Evet, ev borcumuz olmasa, diğerleri bir şekilde hallolur. "Hayat boyu kira verilir mi, bir daha böyle ev sahibi olma fırsatı bulur muyuz, gençken çalışalım sonra rahat ederiz"lerle "Asıl gençken hayatı doya doya yaşamalı, sonrasının olduğunu ne biliyoruz, gerçekiten bunca strese sıkıntıya değer mi"ler yarışıyor.

Ömrü hayatımda ilk defa para için dua ediyorum. Aslında para için değil de vesile olabileceği huzur için...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder