Sonsuz mu Bekleyiş?

Sanki oruçmuşum da iftarı bekliyormuşum gibi bir his. Tam olarak neyi beklediğimi, bu bekleyişin ne zaman biteceğini bilmiyorum. Çok şükür sağlığımız yerinde, açta açıkta değiliz; fakat her günümde bir olmamışlık, bir mutsuzluk var.  

Bir kere daha yaşadım bunu, 3 sene kadar önce bebeğim olsun diye beklerken. O zaman neyi beklediğimi biliyordum ama. Bir gebelik haberi, sonra doğum izni, sonra gidecektim bu hayattan. 

Peki ne oldu? Boyumuzdan büyük bir borca girdik. 

Şart mıydı? Dürüst olmak gerekirse (ne kadar sızlansam da) şarttı ve şartların en uygun olduğu zamandı bence. İşimizde belli bir yere gelmişiz, çocuğumuzu kucağımıza almışız, başka borç harç kalmamış. Tam da sırasıydı. Evsiz olmazdı. Hayat boyu göz ardı edemeyeceğimiz bir kira bedeli ile karşı karşıya kalmaktansa, bir evimizin olması çok şey demekti. 

Tabi bu kararın bedelleri var. Benim için çok büyük ve dayanması zor bir bedel bu. Kendimden, ailemden veriyorum ve zamanı hiç gibi harcıyorum sanki. Oysa, belki devamı yok ve her gün ne kadar kıymetli. 

Ahh bir çıkış bir yolu, bir kaçış planı yok mu? Yoksa biri bitip diğerine geçmek mi demek hayat, sonsuz mu bu bekleyişler?